Podczas gdy Moses zaczyna sprzątać opustoszały pub, Kim celowo nie dopija wiśniówki (mimo, że zażyczyła ją sobie w zmrożonym kieliszku, który Moses musiał odkopać z tyłu zamrażarki). Przyciszony glitch wypełnia zadrapania ścianpubu, drapie skórę pobudzając gęsią skórę. Moses marzy o tym, by mógł już zasnąć na kanapie, choćby na brudno i w ciuchach. Jest zimno, dymno, ale przede wszystkim, jest późno. Moses modli się w duchu, żeby Kim ruszyła wreszcie swoją chudą dupę i wyszła zabierając przy okazji całe rozdrażnienie Mosesa. Kiedy Moses wyłącza wierzę i głośniki, i ma zamiar wlepić błagające spojrzenie w kobietę, Kim dopija wiśniówkę. Kiedy wreszcie wychodzi, Moses z ulgą oddycha, ale nie przywołuje taksówki, lecz zamyka się w barze i zasypia na kanapie przykrywając się kurtką.

Bryza przeplatała włosy morską solą i łzami wzruszenia. Żadne inne miejsce niż zamknięte zimą molo nie nastrajało bardziej na reminiscencje. Rita rzadko płakała, rzadko też zatapiała się we wspomnieniach z niedalekiej przeszłości. Okruch czasu dzielący ją od powstania fotografii, którą zwrócono w kopercie, nie był wcale wielki. Mimo, że był już lekko zakurzony, to nadal przypominał zasmakowaną słodycz.

Pięć lat to przecież niewiele czasu, by miód przemienić w gorycz.